ကၽြန္မေရာက္ခဲ့တဲ့ေနရာ
"ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အတိုးတက္ဆံုးၿမိဳ႕က ဘယ္ၿမိဳ႕လဲ? ေတာင္ႀကီးလား" တဲ့... အမည္မသိက ေကာ္မန္႔ေရးပါတယ္။ အတိုးတက္ဆံုးၿမိဳ႕က ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ပါလို႔ ကၽြန္မ မေျပာရဲဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အသန္႔ရွင္းဆံုးၿမိဳ႕ကိုျပပါဆိုရင္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကို ျပရလိမ့္မယ္။ခရီးထြက္ရတာကို ကၽြန္မႀကိဳက္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာျပည္က မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ေနရာေတြကို ကၽြန္မ အရမ္းသြားခ်င္တယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ (၂)ႏွစ္အတြင္းမွာ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကၽြန္မေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ (ဒါေတာင္ အေဖာ္မရွိလို႔.. အေဖာ္ရွိရင္ ျမန္မာျပည္ကို တစ္ပတ္ပတ္ၿပီးေလာက္ၿပီ)
ခရီးသြားရတာ ကၽြန္မေပ်ာ္တယ္။ မေရာက္ဖူးတဲ့ေဒသက လူေတြရဲ႕ အေလ့အထ၊ စားစရာေတြ ၾကည့္ခြင့္၊ စားခြင့္ရတယ္။ မျမင္ဖူးတဲ့ ရႈခင္းေတြျမင္ရတယ္။ စိတ္အေျပာင္းလဲျဖစ္တယ္။ ခရီးသြားေဖာ္ခ်င္း ခင္မင္ရင္းႏွီးခြင့္ ရတယ္။
ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမပံု
ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာက ကၽြန္မျမင္ေတြ႔ခဲ့သမွ် ခ်ေရးရရင္ ပထမဦးဆံုး ရွမ္းျပည္နယ္အေၾကာင္းကို ေရးခ်င္ပါတယ္။ ရွမ္းျပည္ကို ရွမ္း/ေရွ႕၊ ရွမ္း/ေတာင္၊ ရွမ္း/ေျမာက္ဆိုၿပီး ေခၚေဝၚၾကတယ္။ (လူတစ္ေယာက္ ကၽြန္မကိုေမးဖူးတယ္။ ရွမ္းျပည္ကို ဘာလို႔ အဲဒီလိုခဲြတာလဲ? အခ်င္းခ်င္း မတည့္ၾကလို႔လားတဲ့။ မဟုတ္ပါဘူး... ရွမ္းျပည္နယ္ကႀကီးေတာ့ မွတ္ရလြယ္ေအာင္ ေခၚတာပါ)
ရွမ္း/ေရွ႕က က်ဳိင္းတံု၊ တာခ်ီလိတ္၊ မိုင္းျဖတ္၊ မိုင္းဆတ္၊ မိုင္းလားဖက္ျဖစ္တယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ တရုတ္ႏိုင္ငံနဲ႔ နီးတယ္။ တိုင္းရင္းသား အမ်ားဆံုးရွိတဲ့ေနရာျဖစ္တယ္။ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကို ကားနဲ႔ျပန္ျဖစ္ေတာ့ အဲဒီဖက္က ရႈခင္းေတြ ေတာ္ေတာ္လွတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ရွမ္း/ေရွ႕က သဘာဝစမ္းေရေတြေပါတယ္။ ျမစ္၊ ေခ်ာင္းေတြမွာ ေရျပတ္တယ္လို႔ မရွိဘူး။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က ရြာငယ္ေတြမွာ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ေရအားလွ်ပ္စစ္မီးေတြနဲ႔ ထိန္ထိန္ဝင္းတာကို ေတြ႔ခဲ့တယ္။ အၿမဲစြတ္စိုတဲ့ေဒသျဖစ္လို႔ ေတာေတာင္ေတြ စိမ္းလန္းတယ္။ လမ္းေကာင္းတယ္။
ရွမ္း/ေရွ႕ရဲ႕ အစားအစာေတြကို ေျပာရရင္ ကၽြန္မေရာက္ဖူးသမွ် ေဒသေတြထဲမွာ စားစရာအစံုဆံုးနဲ႔ စားလို႔အေကာင္းဆံုးလို႔ ေျပာရမယ္။ ရွမ္းအစားအစာ အစံုဆံုးေနရာျဖစ္တယ္။ အဲဒီေဒသမွာ ေနဖူးသူေတြ အဲဒီေဒသက အစားအစာေတြကို အၿမဲတမ္းတတတ္တယ္။
ခရီးသြားရတာ ကၽြန္မေပ်ာ္တယ္။ မေရာက္ဖူးတဲ့ေဒသက လူေတြရဲ႕ အေလ့အထ၊ စားစရာေတြ ၾကည့္ခြင့္၊ စားခြင့္ရတယ္။ မျမင္ဖူးတဲ့ ရႈခင္းေတြျမင္ရတယ္။ စိတ္အေျပာင္းလဲျဖစ္တယ္။ ခရီးသြားေဖာ္ခ်င္း ခင္မင္ရင္းႏွီးခြင့္ ရတယ္။
ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမပံုေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာက ကၽြန္မျမင္ေတြ႔ခဲ့သမွ် ခ်ေရးရရင္ ပထမဦးဆံုး ရွမ္းျပည္နယ္အေၾကာင္းကို ေရးခ်င္ပါတယ္။ ရွမ္းျပည္ကို ရွမ္း/ေရွ႕၊ ရွမ္း/ေတာင္၊ ရွမ္း/ေျမာက္ဆိုၿပီး ေခၚေဝၚၾကတယ္။ (လူတစ္ေယာက္ ကၽြန္မကိုေမးဖူးတယ္။ ရွမ္းျပည္ကို ဘာလို႔ အဲဒီလိုခဲြတာလဲ? အခ်င္းခ်င္း မတည့္ၾကလို႔လားတဲ့။ မဟုတ္ပါဘူး... ရွမ္းျပည္နယ္ကႀကီးေတာ့ မွတ္ရလြယ္ေအာင္ ေခၚတာပါ)
ရွမ္း/ေရွ႕က က်ဳိင္းတံု၊ တာခ်ီလိတ္၊ မိုင္းျဖတ္၊ မိုင္းဆတ္၊ မိုင္းလားဖက္ျဖစ္တယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ တရုတ္ႏိုင္ငံနဲ႔ နီးတယ္။ တိုင္းရင္းသား အမ်ားဆံုးရွိတဲ့ေနရာျဖစ္တယ္။ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကို ကားနဲ႔ျပန္ျဖစ္ေတာ့ အဲဒီဖက္က ရႈခင္းေတြ ေတာ္ေတာ္လွတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ရွမ္း/ေရွ႕က သဘာဝစမ္းေရေတြေပါတယ္။ ျမစ္၊ ေခ်ာင္းေတြမွာ ေရျပတ္တယ္လို႔ မရွိဘူး။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က ရြာငယ္ေတြမွာ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ေရအားလွ်ပ္စစ္မီးေတြနဲ႔ ထိန္ထိန္ဝင္းတာကို ေတြ႔ခဲ့တယ္။ အၿမဲစြတ္စိုတဲ့ေဒသျဖစ္လို႔ ေတာေတာင္ေတြ စိမ္းလန္းတယ္။ လမ္းေကာင္းတယ္။
ရွမ္း/ေရွ႕ရဲ႕ အစားအစာေတြကို ေျပာရရင္ ကၽြန္မေရာက္ဖူးသမွ် ေဒသေတြထဲမွာ စားစရာအစံုဆံုးနဲ႔ စားလို႔အေကာင္းဆံုးလို႔ ေျပာရမယ္။ ရွမ္းအစားအစာ အစံုဆံုးေနရာျဖစ္တယ္။ အဲဒီေဒသမွာ ေနဖူးသူေတြ အဲဒီေဒသက အစားအစာေတြကို အၿမဲတမ္းတတတ္တယ္။
ကြန္ဟိန္းတံတား
ရွမ္း/ေရွ႕နဲ႔ ရွမ္း/ေတာင္ကို သံလြင္ျမစ္ကူး တာေကာ္တံတားနဲ႔ ပိုင္းျခားထားတယ္။ ရွမ္း/ေတာင္က ကြန္ဟိန္း၊ နမ့္စန္၊ မိုင္းရႈး၊ ေတာင္ႀကီးဖက္ျဖစ္ပါတယ္။ တာေကာ္တံတားေက်ာ္တာနဲ႔ လမ္းစဆိုးတယ္။ ကၽြန္မစီးခဲ့တဲ့ ကားဆရာက "ေတာင္ပိုင္းသားျဖစ္ရတာ မ်က္ႏွာငယ္တယ္ကြာ။ ေတာင္ပိုင္းထဲ ဝင္လာတာနဲ႔ လမ္းစစုတ္လို႔" လို႔ ေျပာတယ္။ တကယ္လည္း တခ်ဳိ႕ေနရာေတြဟာ ဒါကတၱရာလမ္းပါလို႔ က်ိန္ေျပာရင္ေတာင္ ယံုခ်င္စရာ မေကာင္းေလာက္ေအာင္ စုတ္ျပတ္ပါတယ္။ ရွမ္း/ေတာင္က ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႔တယ္။ တခ်ဳိ႕ေနရာမွာ ေျမနီတယ္။ ေတာေတာင္ေတြ ေျခာက္ကပ္တယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ေတာင္ႀကီး၊ အင္းေလးကန္နဲ႔ မိုင္းရႈးေက်ာက္ေၾကာင့္ ဒီဖက္ေဒသ လူပိုစည္တယ္။ လူမ်ဳိးေပါင္းစံုေတာ့ အစားအစာေတြလည္း အစံုပဲ.... (ဒါေပမယ့္ ရွမ္း/ေရွ႕ေလာက္ စားမေကာင္းဘူး)
ရွမ္း/ေျမာက္နဲ႔ ရွမ္း/ေတာင္ကို ေက်ာက္မဲက စခဲြတယ္ထင္တယ္။ (မေသခ်ာဘူး) ။ အစက ေမၿမိဳ႕(ျပင္ဦးလြင္) လည္း ရွမ္းျပည္နယ္ထဲမွာပဲ။ ေနာက္မွ မႏၱေလးတိုင္းထဲ ပါသြားတယ္။ ရွမ္း/ေျမာက္က သီေပါ၊ ေနာင္ခ်ဳိ၊ လားရႈိး၊ မူဆယ္၊ နမ့္ခမ္းဖက္ျဖစ္တယ္။ တရုတ္ႏိုင္ငံနဲ႔ နီးတယ္။ လမ္းေကာင္းတယ္။ ရႈခင္းလွတယ္။ ရွမ္း/ေရွ႕ထက္ လမ္းေကာက္ေကာက္ေကြးေကြးမ်ားေတာ့ ပိုလွတယ္။ သိပ္မစြတ္စုိသလို သိပ္မေျခာက္ေသြ႔ဘူး။ တရုတ္ႏိုင္ငံနဲ႔နီးေတာ့ တရုတ္အစားအစာစံုတယ္။ကၽြန္မ ျမင္သမွ်ရွမ္းျပည္က ဒီေလာက္ပါပဲ။ ေျမျပန္႔အေနနဲ႔က မႏၱေလးကို ေရာက္တယ္။ ကၽြန္မေတြ႔ခဲ့တာေလး ေျပာရရင္ မႏၱေလးက စဝင္တာနဲ႔ ကားေပၚကေန ေျမာင္းပုပ္နံ႔ရတယ္။ ျခင္မ်ားတယ္။ ေရမစီးတဲ့ ေျမာင္းပုပ္မ်ားတယ္။ အဲဒီေျမာင္းေပၚမွာပဲ ဝါးကတ္ခံၿပီး ဝက္သားတုတ္ထိုး ေရာင္းၾကတယ္။ ေဒသခံေတြက အနံယဥ္ေနလို႔လားမသိဘူး။ ဘာမွမျဖစ္ဘဲ ဝက္သားတုတ္ထိုး၊ ၾကာဆံေၾကာ္ကို ယင္ေကာင္တဝဲဝဲနဲ႔ အားရပါးရ ဝယ္စားၾကတယ္။ ျမင္ခဲ့သမွ်ေလးပါ။ မႏၱေလးမွာ ၂ ညပဲ တည္းခဲ့တယ္။
ရန္ကုန္... မေျပာတတ္ဘူး။ ေျပာျပန္ရင္ ၿမိဳ႕ေတာ္သိကၡာက်တယ္။ ဘလက္ေဖာင္းေတြ မေကာင္းဘူး။ မိုးႀကီးရင္ ေရႀကီးတယ္။ ေျမာင္းပိတ္တယ္။ လမ္းထိပ္တိုင္းမွာ အမိႈက္ပံုရွိတယ္။ ပူတယ္။ အနံ႔အသက္ မေကာင္းဘူး။ ညစ္ပတ္တယ္။
ထားဝယ္.... သူေနရာနဲ႔သူေတာ့ အဆင္ေျပေနတာပဲ။ ပူတယ္။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးနီးနီး ထားဝယ္စကားပဲ ေျပာၾကတယ္။ ပင္လယ္နဲ႔နီးေတာ့ ငါး၊ ပုစြန္ေပါတယ္။ လမ္းမေကာင္းဘူး။ ေဒသအစားအစာ စံုတယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း အစားေတြမ်ားတယ္။ သိပ္မစားတတ္ဘူး။
လပြတၱာ... အပူဆံုးေနရာျဖစ္မယ္။ ကၽြန္မျမင္မိသေလာက္ လက္လုပ္လက္စား ဆင္းရဲသားမ်ားတယ္။ နာဂစ္မုန္တိုင္းထိထားလို႔ ခုမွ နလံထစျဖစ္မယ္။ ပင္လယ္နဲ႔နီးေတာ့ ငါး၊ ပုစြန္ေပါတယ္။
မေကြး၊ မင္းဘူး၊ မန္းစက္ေတာ္.... ပို႔စ္ထဲမွာ ေရးခဲ့ဖူးတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ ခဏေလးပဲ ေရာက္ခဲ့တယ္ဆိုေတာ့ ျမင္တာေလးပဲ ေျပာႏိုင္ခဲ့တယ္။ ရွမ္းျပည္သူမို႔လားမသိဘူး။ ေျမျပန္႔က ေရာက္ခဲ့တဲ့ေနရာတိုင္း ကၽြန္မအတြက္ ပူတာခ်ည္းပဲ။ တခ်ဳိ႕ေနရာေတြဆို ေခါင္းကို္က္ေအာင္ ပူတယ္။ မခံႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မေရာက္ဖူးတဲ့ေနရာေတြမို႔ ေပ်ာ္ပါတယ္။ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ တခ်ဳိ႕ၿမိဳ႕ေသးေသးေလးေတြကို မေရးေတာ့ဘူး။
ခရီးထြက္တဲ့အက်ဳိးက မတူတဲ့ေဒသက မတူတဲ့လူေနမႈစရိုက္၊ အစားအစာ၊ စားဝတ္ေနေရး၊ အက်င့္စရိုက္ေတြကို ဖလွယ္ခြင့္ရတယ္။ ရင္းႏွီးခြင့္ရတယ္။ အဲဒီအခါ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္ႀကီးက်ယ္မေနသင့္မွန္း၊ သိ္ပ္မေတာင္းဆို၊ မေတာင့္တသင့္မွန္း သိလာရတယ္။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန
No comments:
Post a Comment